46 - ( . . ج 6 ص 112 ) و از على عليه الصلاة و السّلام است كه آن آسمان هفتم است . 47 - ( . . . . ) خوش آفرينش و آراسته باخترانست . 48 - ( . . ج 6 ص 134 ) از ابى الطفيل است كه ابن كوّاء از امير المؤمنين على عليه السّلام پرسيد از كهكشان فرمود : آن درخت ( رودخانه ظ ) آسمانست ، و آسمان از آن آبى سيل آسا فرو ريخت و سپس اين آيه را خواند كه « گشوديم آسمان را بآبى سيل آسا » . 49 - ( . . ج 6 ص 264 ) از ابن عباس در تفسير قول خدا « اندازه‌اش پنجاه هزار سال است ، 4 - المعارج ) گفت نهايت امر او از فروترين زمينها تا بالاى هفت آسمان 50 هزار سال است ، و روز هزار سال به اين معنا است كه فرمانش از آسمان به زمين آيد و از زمين به آسمان برآيد در يك روز ، و اين خودش مسافت هزار سال است زيرا ميان آسمان و زمين 500 سال راه است . 50 - ( . . . . ) و نيز از او است كه كلفتى هر زمينى 500 سال راه است ، و ميان هر زمين و زمين ديگر 500 سال و ميان دو آسمان 500 سال و كلفتى هر آسمان 500 سال ، و اين مىشود 14 هزار سال ، و ميان آسمان و عرش 36 هزار سال و اينست معنى قول خدا « در روزى كه 50 هزار سال است » . 51 - ( . . . . ) و از وهب است كه اندازه از فروترين زمين تا عرش 50 هزار سال است . 52 - ( درّ منثور ج 6 ص 268 ) و از حسن در تفسير قول خدا « هفت آسمان برابر » گفت بالاى يك ديگرند هر آسمان و زمينى خلق است و امر . 53 - ( . . ج 6 ص 297 ) از ابى ذر است كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم « هَلْ أَتى عَلَى الْإِنْسانِ » را تا پايان خواند ، سپس فرمود : راستى من بينم آنچه را شما نه بينيد من شنوم آنچه شما نشنويد ، آسمان سنگين است و سزدش كه سنگين باشد ، در آن جاى چهار انگشت نيست جز آنكه فرشته‌اى در آن سر به سجده دارد ، به خدا